წიგნში გაშუქებულია ქრისტიანობის, როგორც რელიგიის, მისტიკური მხარე. ცნობილია, რომ სახალხო რელიგიების გვერდით ყოველთვის არსებობდა გარკვეული მისტერიული ცენტრები და ქურუმთა ფარული თემები, სადაც ინახებოდა საკრალური სიბრძნე, სამყაროსეული იდუმალებათა წვდომის გზები და საშუალებები, ხოლო სახალხო რელიგიები ამ იდუმალებათა რიტუალებად ჩამოყალიბებული გარეგნული გამოხატულება იყო.

ავტორი მიმოიხილავს ქრისტიანობის წინარე მისტერიებს, მითებსა და წმინდა წერილებს, როგორც ჩვენი რელიგიის ერთგვარ მოსამზადებელ საფეხურს, არკვევს მათ შორის არსებულ სხვაობებს და წარმოაჩენს ქრისტიანობის წერილობით ძეგლებში გაიდუმალებულ სიბრძნეს, ვითარცა რწმენის შინაარსს. და ყოველივე ეს მოძიებული და გაანალიზებულია ავტორისათვის დამახასიათებელი კვლევის მეცნიერული მეთოდებითა და ობიექტურობით.